بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ پيشگفتار نمىدانم با چه زبان وبيانى وبا كدام قلم وبنانى خداى را سپاس گويم كه مرا توفيق تصحيح وتحقيق اين اثر ماندنى واين داستان جاويد بخشيد . باشد كه در محشر بدست راست گيرمش تا مگر با ثوابي كه از خوانندگانش مرا عايد آيد ، بدان سر بالا گيرم وچهره سپيد دارم وشفاعت خواهم وهم والدينم را خشنود كنم . اكنون كه مرا در اين عنفوان جوانى كه سى وسه سال از آن برآمده ، سعادت يار شد وتوفيق قرين گشت كه خادم بارگاه دفتر نشر ميراث مكتوب اسلامى وشيعي شوم ، سر افتخار در بيرق احياى ميراث به اهتزاز دارم . حالي كه پنج سال از وقت تصحيح وطبع تفسير العروة الوثقى اثر گرانقدر شيخ بهائى گذشته ، خود را در همان صراطي مىبينم كه آغازش با انتشار نسخهء سورهء حمد بود كه فاتحهء هر كارى است واگر مرا خير وبركتي واصل است از آن است كه خشت أول ، نيك بنيان بود . باشد كه خاتمت كار نيز چون فاتحت آن ، خوش يمن شود . از خود نگويم كه « تزكية المرء نفسه قبيح » چه ، خود صافي داشتن ، امرى است زشت ، وكلام در باب اين مقتل شريف است . اگر در ميان متون وتأليفات فارسي ، نيك استقصا كنيم ، در خواهيم يافت كه كتابي أدبي ومستند بدين استوارى نتوان يافت . اگر چه روضة الشهداى ملا حسين كاشفي سبزوارى ، گويا نخستين متن فارسي أدبي در ميان مقاتل است ، ليكن استوارى مطالب ومستندات تاريخي آن قابل خدشه وتوأم با سخنان بىاساس است . نثر متين وانشاى امين بدايع‌نگار جاى خود دارد كه به تفصيل